Wij zijn generatie Y. Ook wel de YOLO generatie genoemd. Dankzij onze hardwerkende ouders zijn wij van alle gemakken voorzien en gezegend met meer kansen dan ons soms lief is. Want als je alles kunt zijn, wat wil je dan eigenlijk worden? En als alles maakbaar is, waar word je dan volmaakt gelukkig van? 

De balans tussen de drang naar het onuitwisbare succes en het verlangen naar het ogenschijnlijk ongrijpbare geluk, dat is waar Ambitieuze Meisjes door wordt gedreven. Ons platform ontstond uit het samenbrengen van 15 gelijkgestemde jonge meisjes, op de springplank van hun gedroomde carrières. We borrelden en brainstormden over hoe we goed konden doen met dat waar we goed in waren geworden. In de vijf jaar die volgden verduizendvoudigde het aantal leden van onze community; van 15 naar bijna 15.000 volgers. Maar hoe groot we ook groeiden, in ons aantal en onze impact, de zoektocht naar de grootsheid van klein geluk veranderde nooit. 

De afgelopen maanden had ik het voorrecht om naast Ambitieuze Meisjes een ander bijzonder project te initiëren. De afgelopen 5 jaar raakte ik namelijk niet alleen gefascineerd door hoe jong talent zich ontwikkelt met alle geboden kansen. Ook werd ik gegrepen door een groep mensen van dezelfde generatie, die plots geconfronteerd werd met uitdagingen van een heel andere orde. 

AYA staat voor ‘Adolescents & Young Adults’, jongeren in de leeftijdscategorie tussen de 18 en 35 jaar oud. Deze jongeren komen samen op de AYA poli van het Radboudumc omdat zij één gemeende deler hebben, en dat is kanker. 

In 2012 verloor mijn jeugdvriend Jip Keijzer zijn strijd tegen botkanker. Voor hij overleed zette Jip zich in voor de oprichting van AYA. Omdat ik het belangrijk vond dat zijn werk werd voortgezet verbond ik me in 2012 als maatschappelijk partner aan de poli. Het ongelukkig toeval wil dat ik niet alleen achter de schermen betrokken bleef bij het reilen en zeilen in het ziekenhuis. Eén van mijn beste vrienden, Joy Kapel, was inmiddels gediagnostiseerd met een hersentumor. Het lukte de knappe dokters een lange tijd om deze te bestrijden, maar vorig jaar januari zat ik na een spoedoperatie plots aan Joy zijn ziekenhuisbed. 

Ik kon het niet helpen dat ik daar niet alleen als bezorgde vriendin meekeek met de processen die zich voltrokken; ik keek ook mee als communicatiestrateeg. Na 3 jaar fulltime gewerkt te hebben in een seniorfunctie, besloot ik weer student te worden. Ik schreef me in voor een Master aan de HKU, ontworpen voor ‘gamechangers’; mensen die zien dat er op een nieuwe, innovatieve manier gekeken moet worden naar bestaande vraagstukken. Na mijn toelating ging ik aan de slag met een onderzoek naar de verbetering van de psychosociale zorg voor patiënten zoals Jip en Joy. 

Mensen om me heen verklaarden me voor gek: “Waarom zou je in zoiets willen duiken, als het zo dicht raakt aan je eigen situatie?!” Ik moet toegeven; ik heb niet voor de makkelijkste weg gekozen. De afgelopen maanden eisten meer moed, doorzettingsvermogen en veerkracht dan ik ooit van mezelf heb moeten vragen. Maar ondanks dat het dan misschien gek was in de ogen van anderen, voor mij was het ergens toch ook wel ‘te gek’. Mijn Master of Arts transformeerde zich namelijk in een Master in de Levenskunst. 

Via Ambitieuze Meisjes ontmoet ik regelmatig young professionals die het maar niet lukt om duidelijk te krijgen wat hun (werkende) leven nu helemaal ‘het einde’ gaat maken. Tijdens mijn onderzoek beluisterde ik verhalen van jongeren uit dezelfde leeftijdscategorie die geconfronteerd met een levensbedreigende ziekte, en in sommige gevallen daadwerkelijk een naderend levenseinde, heel goed beseften waar het leven om draait. Hoe en waar je écht gelukkig van wordt. Enkele inzichten die ik opdeed wil ik graag met jullie delen:

  1. Koester je familie: je basis en je kern. Daar waar je thuiskomt en waar je altijd jezelf kunt zijn.  Zeg altijd wat je tegen hen wil zeggen, maar vooral wat ze verdienen om te horen. Maak tijd om bij hen en jezelf te zijn. 
  2. Wees aandachtig: probeer eens wat vaker te luisteren en wat minder te praten. Kijk en voel. Leg je telefoon weg. Wees in verbinding met de persoon tegenover je en alleen met die persoon. De wereld wacht wel.
  3. Wees een open mens: deel waar je kan in alle open- en kwetsbaarheid gedachten en verhalen die jou raken en je zult zien dat anderen ook open naar jou zijn. Dit heet wederkerigheid. Delen is liefhebben. Het maakt jouw wereld en die van de ander mooier. 
  4. Wie schrijft, blijft: neem de tijd om aan die bijzondere vriend of vriendin te denken. Laat hem/haar weten wat jullie vriendschap betekent, ook wanneer hier geen aanleiding toe is. In een tijd waarin alles snel en vooral digitaal gaat wordt de waarde die een handgeschreven kaart voor de ontvanger heeft onderschat. 
  5. Positief zijn is een keuze: when the going gets though, the though get going. Je kunt moeilijke situaties overleven of doorleven. Het één kost meer (negatieve) energie dan het ander. Je kunt geen invloed uitoefenen op zaken die je niet kunt veranderen, je kunt wel invloed uitoefenen op hoe je met de gegeven omstandigheden omgaat. 
  6. Liefde is de baas: het mooie van liefde is, dat wanneer je het toelaat, het groter is dan angst, verdriet of boosheid. Wie leeft vanuit liefde kiest voor licht. Zelfs in het donker. Leef met je hart wagenwijd open! 
  7. Leef in de voorpret: leg jezelf niet de druk op van het leven in het nu. Het is ook onzin; iedereen heeft immers een agenda. Leef in de voorpret van de dingen die je plant. Kijk daar naar uit en deel dat enthousiasme met de mensen om je heen. 
  8. Vier het leven: lach, dans en proost zo vaak je kan. Bewaar het beste niet tot het laatste. Je weet immers niet wanneer het einde is.  

Op 4 maart jl. nam ik afscheid van Joy. De laatste dagen die we met elkaar mochten delen hebben me meer dan ooit doen inzien dat je aan het einde van je leven niet terugkijkt op de successen die je hebt bereikt. Je wil dan kijken in de ogen van de mensen die je gelukkig hebt gemaakt. Ik kan op basis van mijn ervaringen die ik de afgelopen maanden opdeed alleen maar zeggen; investeer je tijd wijs! YOLO… Onthoud dat goed. 

Wij zijn generatie Y. De generatie die steeds meer nadenkt over how, what, maar vooral whY. Ik weet zeker dat als wij vanuit moed, doorzettingsvermogen en veerkracht durven te leven en te werken, dat ons leven én dat van de mensen om ons heen, straks helemaal het einde is! 

“Accept what you can not change. Change what you cannot accept.” – Stephen Covey