Het laatste kwartaal van 2017 is ingegaan. Het is wellicht nog wat vroeg om terug te blikken, maar toch kan ik niet anders dan vaststellen dat dit een ingrijpend jaar was (en ís) voor meisjes en vrouwen. Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd. Er is geen beter moment om een column te mogen schrijven over de positie van jonge werkende vrouwen dan nu.
“Grab ’m by the pussy”. Met deze uitspraak, die hij later publiekelijk afdeed als onschuldige ‘kleedkamerpraat’, creëerde Donald Trump begin dit jaar een nieuwe moraal voor de omgang met vrouwen. De uitspraak was onderdeel van een gesprek waarin de meest machtige man ter wereld opschept over het feit dat je op een invloedrijke positie makkelijk wegkomt met grensoverschrijdend gedrag. Dit alles speelt zich af enkele minuten voordat hij een afspraak ingaat met een publicist. Een jonge vrouw, die nietsvermoedend haar werk komt doen. De wereld walgt en miljoenen mensen trekken door de straten tijdens de Womens Marches. Ook in Nederland, waar onze eigen politicus Thierry Baudet (u weet wel, de man die vindt dat vrouwen minder ambitie hebben) in maart in opspraak raakt wanneer er een opiniestuk uit 2014 boven komt drijven. In het stuk suggereert Baudet dat vrouwen helemaal niet met respect behandeld willen worden en dat je een ‘nee’ mag negeren.
Grensoverschrijdend gedrag ten opzichte van vrouwen blijft de rest van dit jaar een veelbesproken thema. Uit onderzoek van Rutgers blijkt dat een kwart van de Nederlandse vrouwen tussen de 18 en 30 jaar oud, last heeft van seksuele intimidatie op de werkvloer. Een oproep naar ervaringsverhalen door een journaliste in de Ambitieuze Meisjes community leverde afgelopen zomer tientallen voorbeelden op, die deze constatering pijnlijk illustreren. Flirterige e-mails, ongepaste vragen naar het privéleven, seksueel getinte grappen en het schaamteloze staren naar de borsten.
Dagelijks voelen vele vrouwen zich onveilig op de werkvloer. Zo bewijst ook de berichtgeving rondom het grensoverschrijdende gedrag van filmproducent Harvey Weinstein, dat de krantenkoppen haalt op het moment dat ik deze column schrijf. Wederom komt aan het licht dat vrouwen soms een hoge prijs moeten betalen als ze hun carrière niet in gevaar willen brengen. Het is onacceptabel dat meisjes zélf gevaar lopen wanneer zij hun ambities nastreven. Het is tijd dat we stoppen met wegkijken, of erger nog; beschuldigend wijzen.
‘Onze meisjes’ hebben recht op een werkomgeving waar zij ongehinderd zichzelf kunnen zijn. Glazen plafonds, krabbenmanden, loonkloven; carrière maken zal voor vrouwen waarschijnlijk nooit makkelijk zijn. Maar laten we er met elkaar voor zorgen dat het vanaf nu in ieder geval veilig is. Dat lijkt mij een hele goede ambitie om te delen.